onoplosbaarheden

De hechtingen in mijn voet doen nog steeds stom. Het was er 1, nu zijn er al zeker 3 die niet zo oplosbaar zijn zoals ze zouden moeten zijn. De zwelling neemt af, dus die hechtingen komen opeens te voorschijn. Elk nadeel hep se voordeel. Of, net andersom dan dus. Dus dan.

De chirurg, die ik 31-12 weer mocht bezoeken, verkondigde glunderend dat je die hechtingen er ‘gewoon uit kunt trekken hoor’. Hij glunderde me íets te veel en ik heb ‘m bij mijn voet weg gehouden door hem mijn sok onder z’n neus te duwen. Hij hikte dat hij daar wel tegen kon ‘hoor’. Maar hij heeft het in ieder geval niet weer geprobeerd. Ha! “Heb ik echt m’n sok in z’n gezicht geduwd?” vroeg ik mijn lief op de terugweg in de auto… Lief gaf geen antwoord; hij was nog steeds bezig met me uitlachen…

Maargoed. Vandaag dus een bak heet water met soda er bij. Weken, badderen, soppen. En dan, dan zou ik het proberen. Pittige pincet er bij en kiezen op elkaar. Nou. Goed. Mijn voet is weer brand en brand schoon, maar die hechtingen, laat ze maar lekker even onoplosbaar zijn.

Over 6 weken mag ik weer naar de specialist.

Bejaard

Balend op de bank. Gisteren was een goede dag. Lopen ging meer dan redelijk! Dus ik ruimde puin en pakte dozen uit. Van die hellige verhuisdozen waarin rommellades in omgekeerd waren. En we hadden nogal wat rommel (-lades) blijkbaar. Ik ruimde op en de dozen zijn leeg.
Maar ik tuinde er dus wederom met open ogen in en nu zit ik weer sinds gisteravond met een 2 dikke poten op de bank. Links De Teen in alle staten en rechts de hielspoor die heftig aanwezig is. Overbelast. Lopen doet me zó zeer. Ik lijk wel een bejaarde.

Ik háát dit. En het huishouden gílt om aandacht…

stuiter

We maakten grote stappen in #hoophuis. En dat was mooi, want dat was ook de bedoeling. Het was alleen barstens heet. Was ook de bedoeling, maar minder prettig. Maar dat had dan weer iets te maken met een opstookprotocol voor de vloerverwarming. Allemaal nieuw voor me, dus ik zucht wat en ik steun wat en ga er gemakshalve maar van uit dat ook dát uiteindelijk de moeite waard gaat zijn.

Maar ik had dus wel vakantie. 3 weken waarvan ik erbij van uit ging dat ik helemaal tot rust zou komen en lekker opgeruimd na 21 dagen door mijn huis zou huppelen. Maar dat doe ik nu dus niet. En, eerlijk is eerlijk, ik ging er dan wel van uit, maar wist donders goed dat dat dus never nooit niet zou gaan gebeuren. Niet met mijn huidige state of mind. Want die neigt naar lichte paniek. Hele, sluimerende maar bloed irritante lichte paniek.

Want.

Verhuizen; dat betekent dus opruimen. En dat kan ik dus niet. He-le-maal niet. Hoe vaak ik wel niet in totale desolaatheid mijn moeder heb gebeld met ‘Mám, ik heb nu ALLES uitgezocht, maarnuweetikhetnietmeer…’. De hel. Uitzoeken en sorteren, dat wil nog wel. Maar dan moet ik weer logisch iets nieuws gaan verzinnen. En de boel gaan indelen. En opbergen. En ik WEET dat ik na dat opbergen gewoon alles kwijt ga zijn. Alles. En bij dat idee alleen al sla ik vast. Múúrvast. Dus in plaats van lekker opgeruimd zijn en klaar voor de komende werkweken zit ik hier wat panisch naar stapels administratie te staren. Denk ik aan wat er allemaal moet worden gedaan in ons mooie #hoophuis en denk ik aan mijn lieve ennestraathuis die nog steeds niet verkocht is, de bankreking die opdroogt, de was die nog gedaan moet worden en en en… En van weersomstuit slaat de hele ellende me ook nog op het spijsvertering systeem wat ook achteraan in de rij stond toen logica werd uitgedeeld. Oh ja. En alle toiletpapier ligt in #hoophuis. En niet hier. Dus.

Gisteren verzuchtte ik voorzichtig naar mijn lief waarom ik zo nu en dan wat stuiter. ‘Ik krijg het er een beetje benauwd van. Weet écht niet hoe ik dat allemaal moet gaan combineren straks.’ piepte ik. Ik kreeg een aai en er klonk een simpel ‘Dat vormt zich wel lief. Komt goed.’

En dat moet dan ook maar.

keukenpuzzel

Elk nadeel heeft zijn voordeel, zo ook een bloedirritante bronchitis. Een beetje traplopen voelt al als een marathon, maar met de flaptop op schoot de ikea keukenplanner vervloeken maakt een hoop goed. Halelujah; ik kan er nu mee werken en heb ein-de-lijk een mooie indeling kunnen maken voor onze nieuwe keuken.

De afgelopen 20 jaar heb ik het moeten doen met een knus keukentje waar we welgeteld twee vierkante meter schuifelruimte hadden. Mijn lief en ik presteren het om er sámen in te koken. Ik vind dat knap van ons! Wij kunnen dat. In onze nieuwe keuken zullen we elkaar zo nu en dat gps-coördinaten moeten whats-appen om aan te geven waar we zijn. Want de keuken wordt GROOT! Van 2 m2 naar 12 m2. Het is me wat.

Het indelen bleek een uitdaging. Leermoment; een keukeneiland in een gesloten keuken werkt niet. Goed. Weten we dat ook weer. En dus heb ik toch gesetteled voor de ‘saaie’ oplossing, wat men noemt een ‘paralel’ keuken. What ever. Ik noem het een Amerikaanse keuken; alles tegen de muren aanplonken. En zo geschiede.

Vanuit de woonkamer kijk je straks door kekke schuifdeuren op een mooi rustig keukenblok met alleen een spoelbak en heul veul lades. Daarboven wat plankjes. Aan bovenkastjes doen we niet. Niet daar in ieder geval. Tegen de achtermuur komt een blok met vaatwasser en kookplaat; inductie met daarnaast een grote gaspit voor het serieuze werk. Omdat het kan. Aan het einde van de keuken komt een, wat ik noem, pantry met wasmachine, droger en de CV ketel. Tegen de pantry in de keuken komt dan nog een kast met oven en magnetron en da fridge.

Helemaal fijn zo. Er is eventueel nog plaats voor een extra kastje of een tafeltje met 2 stoeltjes. Er is nog plaats voor opties. En dat vind ik fijn… Voor nu staan er houten frontjes en een wit keukenblad ingetekend, maar dat kan ook maar zo nog veranderen. Ik zou héél graag een mooi kleuren statement willen maken, maar de mooie gras-groene onderkastjes zijn niet meer beschikbaar. Érg jammer. Maar misschien komen we daar nog uit… Ons zal zien! Dit ei is in ieder geval weer gelegd. En nu ga ik weer eventjes een tukkie doen… :-/

keuken indeling keuken aanzicht

stap voor stap

Je zou bijna geloven dat ik het bloggen verleerd ben en misschien is dat ook wel zo. Ik kan het ritme vooralsnog niet terug vinden. Terwijl er toch genoeg te vertellen is!

De verbouwing renovatie van de nieuwe casa gaat als een trein. Ik HOU gewoon van dat huis. Het voelt als een verwaarloosd kindje wat we nu helemaal aan het opknappen zijn met loads of TLC. En met bakken met geld 😉 Op dit moment zwoegen we ons door de sloopfase. Ik vind het verschrikkelijker dan ik ooit had durven denken. Het gaat ook vérder dan ik me ooit had durven voorstellen. Mijn lief heeft wel vertéld tot hoever alles kaal getrokken zou worden, maar ik heb me er blijkbaar wat voor af gesloten. Wilde er niet aan denken. Maar het is allemaal the real deal. Een renovatie. We zijn echt tot de kale stenen gegaan en zelfs nog verder. Er wordt zelfs deels een buitenmuur vervangen. Bizár!

Dus nu zijn we dat verwaarloosde kindje nog lelijker aan het maken dan het al was. En dat voelt raar. Heel raar. En dus loop ik sussend en mompelend door het huis. Fluister tegen mezelf, en stiekem ook tegen het huis dat we er bijna zijn. En dat alleen nog dat éne vloertje er uit moet en dat ene wandje en dan stoppen we er mee. Dan houden we op en dan gaan we alleen nog maar opbouwen. We gaan isoleren, Ongelovelijk, comfortabel isoleren! We gaan het huis heerlijk inpakken zodat het geen koude vochtplekken meer heeft. Mooie dikke muren met brede vensterbanken… Nieuwe kozijnen, nieuwe ramen en, oh goody, ik heb me toch een stel mooie schuifdeuren op het oog waar ik ZO ongelovelijk blij van wordt… Helemaal in onze stijl. Zo fijn!

Maar eerst dus nog die laatste slooploodjes. Ik praat mezelf nog even wat moed in en focus me op eind maart. Dan schijnt namelijk de aannemer klaar te zijn met z’n gedoetje en dan mogen wij weer aan de slag! Houdt u uw agenda’s vrij? 😉

 

 

Hello World!

Huppeteej. Daar zijn we weer. Digilin versie 5.0 inmiddels. Jaha, telt u wel mee?

Dat facebook en twitter is lollig hoor, maar ik mistte mijn blogje steeds vaker en vaker. En aangezien ik het niet je-van-het vind om iets al facebook vol te kliederen met volledige zieleroerselen besloot ik dat 2013 maar eens hét jaar moest worden der reanimatie van De Weblog. Ach, en begrijp me niet verkeerd; beroert u uw facebook status nu wél dagelijks wat vaker dan 1 keer, dan moet u dat vooral zelf weten. Ook al zijn het statussen die een half A4 niet zouden misstaan. Gewoon blijven doen! Daar hebben wij dan weer filters voor. Maar ik kan er mijn eieren niet op kwijt. Het werkt niet. Voor mij werkt dan alleen De Weblog. Althans. Dat moet het dus weer gaan doen. Hoop ik.

Mijn laatste reanimatiepoging zal zo ongeveer rond 1 januari 2012 zijn geweest. Vast ook zo’n kek voornemen als ik nu ook heb. Maar ik zag zojuist dat het bij dat het bij dat ene blogje in 2012 is gebleven. En da’s wat sneu. Dat geef ik zelf toe. Maar dit jaar… Dit jaar hebben we Verhalen te vertellen. Gróte verhalen. Want er is een huis gekocht. Hét huis is gekocht. Het huis van ons samen. Eindelijk. En dat andere huis, da’s dus nog mooi niet verkocht. Valt ook zát over te vertellen. Wat ik u brom.

Hoe dan ook. U gaat mij vast weer zien. En het jasje van dit blogje zal bij vlagen nog wel eens veranderen. Ook dat merkt u vanzelf wel. Ik kan alleen niet garanderen dat ik u U blijf noemen. Maargoed.

Ook dat merkt u vanzelf wel. Het is soms zó simpel hè?

 

p.s. Mocht u nu een toffer wordpress-thema weten dan dit kale jasje; laat het me gerust weten! Ik ben gék op tips!