Energie op doen!

Potberdikkie, wat was mijn batterijtje leeg. Dat merk je nu pas, nu je tijd hebt om weer op te laden. Ik slaap me nog steeds een slag in de rondte. ‘Blijkbaar nodig’ constateert mijn lief dan droogjes. Gelukkig heeft hij zichzelf benoemd tot directeur Koffiezettenindeochtend. Ik klaag niet.

We zijn inmiddels neergestreken in Citrusdal op ons oude vertrouwde plekje bij de Burtons. Blijkbaar hebben we beide op dit moment niet veel behoefte aan nieuwe spannende dingen. Het is goed zo. Alhoewel, de route vanaf de Stompdrifdam bij De Rust naar Prince Albert via Swartbergpas vond ik spannend zat zo met onze Ford Vigo. Allemachtig wat een beroerde weg. Niet mijn ding. Maar wel óngelofelijk mooie vergezichten! Datdanweerwel…

Vanaf Prince Albert reden we door naar Ceres. Het régende daar!! Beláchelijk!! De eigenaresse van de guesthouse waar we sliepen stond echter te kirren als een bakvis om die akelige bui nattigheid. ‘Isn’t it lóvely??’ No mam… Emigreer dan naar Engeland als je zo gek bent op regen. Soms snap ik die Afrikaners echt niet…

Inmiddels zitten we dus in Citrusdal. We zijn ‘regulars’ hier en kind aan huis. Of we kwamen braaien op de stoel en of we mee uit eten gaan later deze week? Ja hoor, allemaal prima. Verder hangen we wat rond bij onze cottage, banjeren we wat door de heuvels/bergen achter het huis of struinen we door de citrusboomgaarden. We zitten hier tenslotte op een organic farm. Vanochtend werden we begroet door potbelly-pig Humpfrey en werden de ochtend knuffels over genomen door de nieuwste aanwinst; kater Boris Johnson. Ik moet nog even googlen waarom dat dier zo genoemd wordt maar het schijnt iets te maken te hebben met de standaard verbaasde blik van het dier en zijn lange haren. (Vader Burton wilde hem eigenlijk ‘Miauw-Tse-Tung’ noemen, maar dat kwam niet door de namencommissie).

Hoe dan ook; het is fijn hier en we blijven nog ff. Later weer foto’s ter illustratie van dit verslag. Want airtime / data wordt, als je maar even met je ogen knippert door mijn iphone als een jellypudding zó opgeslobberd.

Lekker bly almal!

Geland. En nu écht landen

We zijn er weer. We zijn weer in ons ‘home away from home’. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar we zijn er. Marktplaats zorgde voor wat extra vakantiebudget en ik… ik probeerde niet ongelofelijk om te vallen. Ik ga niet in details treden. Die doen er nu niet meer toe. Maar mijn huis is verkocht, m’n gezondheid lijk ik éindelijk een beetje in de goede richting te kunnen sturen en, hoera, ik mag nog een jaartje terugkomen bij Schoneveld. Dat zijn alle positieve zaken en dáár gaat het tenslotte om.

Vanochtend ‘zonk’ het allemaal een beetje in. Geen verdriet, maar wel even krokedille tranen. Maar we zaten op een bankje met ongenadig prachtig uitzicht op de Walkersbaai. En met zacht warme zeewind droogt gesnotter gelukkig vlot op. Vanaf nu geen energie meer voor boos en teleurgesteld zijn. Vanaf nu weer opladen en energie slurpen.

Een aantal maanden geleden keken we elkaar diep in de ogen aan. Effe er tussen uit werd 3 weken Zuid Afrika. Gaat dat lukken? Ja, dat gaat lukken, mits… Maar we hadden geluk. Air France zorgde voor een leuke aanbieding met vliegtickets en Couchsufring.com en véél camperen zorgde voor de rest. We hebben 1 uitspatting; met de trein in een + klasse van Kaapstad naar Johannesburg. Dát wordt gaaf en daar hebben we echt nu al zin in. En als het mee zit overnachten we daarvoor ook nog in de ; ‘Train Lodge’; een hostel, midden in Kaapstad wat gesitueerd is in een oud gedeelte van het treinstation. Je overnacht dan in treinwagons en de ‘lounge’ is op het perron. Past wel bij ons. :)

Bij het plannen van de trip hadden we maar een paar opties. 1 Daar van was arriveren op de verjaardag van mijn vader; 13 maart. Dat gílde natuurlijk om een surprise visit. Moeders ingeschakeld; ‘Niet verder vertellen, maarrrr….’ Moeders hield met liefde geheim. En zo werd er gebroeid en gepland. De wetenschap dat we straks hier zouden zijn hield ons overeind. Echt… Door de verrassing konden we niet hard op roepen dat we iets moois in het verschiet hadden. Op Facebook blokkeerde ik mijn vader (…) Ik sloot mijn profiel volledig af van elke mogelijkheid voor anderen om de verrassing te verklappen. Beetje jammer nu; heb geen ideeeee meer hoe ik dat gedaan heb, maargoed. Zoek ik straks thuis wel weer uit. Lieve Ingrid reageerde enthousiast op mijn vraag of zij in ons huis wilde komen oppassen op Kobus en Adje. Hier zijn we zó ongelofelijk blij mee, dat wil je niet weten. Wat een geluk. Zéker nu Kobus toch wat extra aandacht nodig heeft. Eerlijk is eerlijk; ik hou mijn hart vast, maar ik dwing mezelf om positief te blijven; straks, als we thuis komen hebben we allebei een lekkere kater om mee te knuffelen. Punt. Happy thoughts, happy thoughts…

B&B Die Stroom

Dag 1: Heel. Langzaam. Wakker. Worden.

We zijn hier nu met dag 3 bezig. Ik ben nu aan het schakelen. Even écht ‘landen’. Kost me altijd wat meer tijd maar ook dat wijt ik maar even aan de intensieve en onzekere weken die ik achter de rug heb. Maar dat was toen en nu is nu. En nu is het tijd om te ontspannen en te genieten. Nu is het tijd om Zuid-Afrika onveilig te maken. Ha! En we starten hier bij pa en ma in Gansbaai. Ons home away from home…

Tot later!

 

Linda

 

p.s. Wees gerust; na a.s. maandag heb ik geen WiFi meer.

p.s.2 Mijn moeder vraagt net ‘Ik heb hier nog flóppies. Hebben jullie daar nog wat an?’. Mwuhahahaha…

onoplosbaarheden

De hechtingen in mijn voet doen nog steeds stom. Het was er 1, nu zijn er al zeker 3 die niet zo oplosbaar zijn zoals ze zouden moeten zijn. De zwelling neemt af, dus die hechtingen komen opeens te voorschijn. Elk nadeel hep se voordeel. Of, net andersom dan dus. Dus dan.

De chirurg, die ik 31-12 weer mocht bezoeken, verkondigde glunderend dat je die hechtingen er ‘gewoon uit kunt trekken hoor’. Hij glunderde me íets te veel en ik heb ‘m bij mijn voet weg gehouden door hem mijn sok onder z’n neus te duwen. Hij hikte dat hij daar wel tegen kon ‘hoor’. Maar hij heeft het in ieder geval niet weer geprobeerd. Ha! “Heb ik echt m’n sok in z’n gezicht geduwd?” vroeg ik mijn lief op de terugweg in de auto… Lief gaf geen antwoord; hij was nog steeds bezig met me uitlachen…

Maargoed. Vandaag dus een bak heet water met soda er bij. Weken, badderen, soppen. En dan, dan zou ik het proberen. Pittige pincet er bij en kiezen op elkaar. Nou. Goed. Mijn voet is weer brand en brand schoon, maar die hechtingen, laat ze maar lekker even onoplosbaar zijn.

Over 6 weken mag ik weer naar de specialist.

Bejaard

Balend op de bank. Gisteren was een goede dag. Lopen ging meer dan redelijk! Dus ik ruimde puin en pakte dozen uit. Van die hellige verhuisdozen waarin rommellades in omgekeerd waren. En we hadden nogal wat rommel (-lades) blijkbaar. Ik ruimde op en de dozen zijn leeg.
Maar ik tuinde er dus wederom met open ogen in en nu zit ik weer sinds gisteravond met een 2 dikke poten op de bank. Links De Teen in alle staten en rechts de hielspoor die heftig aanwezig is. Overbelast. Lopen doet me zó zeer. Ik lijk wel een bejaarde.

Ik háát dit. En het huishouden gílt om aandacht…

stuiter

We maakten grote stappen in #hoophuis. En dat was mooi, want dat was ook de bedoeling. Het was alleen barstens heet. Was ook de bedoeling, maar minder prettig. Maar dat had dan weer iets te maken met een opstookprotocol voor de vloerverwarming. Allemaal nieuw voor me, dus ik zucht wat en ik steun wat en ga er gemakshalve maar van uit dat ook dát uiteindelijk de moeite waard gaat zijn.

Maar ik had dus wel vakantie. 3 weken waarvan ik erbij van uit ging dat ik helemaal tot rust zou komen en lekker opgeruimd na 21 dagen door mijn huis zou huppelen. Maar dat doe ik nu dus niet. En, eerlijk is eerlijk, ik ging er dan wel van uit, maar wist donders goed dat dat dus never nooit niet zou gaan gebeuren. Niet met mijn huidige state of mind. Want die neigt naar lichte paniek. Hele, sluimerende maar bloed irritante lichte paniek.

Want.

Verhuizen; dat betekent dus opruimen. En dat kan ik dus niet. He-le-maal niet. Hoe vaak ik wel niet in totale desolaatheid mijn moeder heb gebeld met ‘Mám, ik heb nu ALLES uitgezocht, maarnuweetikhetnietmeer…’. De hel. Uitzoeken en sorteren, dat wil nog wel. Maar dan moet ik weer logisch iets nieuws gaan verzinnen. En de boel gaan indelen. En opbergen. En ik WEET dat ik na dat opbergen gewoon alles kwijt ga zijn. Alles. En bij dat idee alleen al sla ik vast. Múúrvast. Dus in plaats van lekker opgeruimd zijn en klaar voor de komende werkweken zit ik hier wat panisch naar stapels administratie te staren. Denk ik aan wat er allemaal moet worden gedaan in ons mooie #hoophuis en denk ik aan mijn lieve ennestraathuis die nog steeds niet verkocht is, de bankreking die opdroogt, de was die nog gedaan moet worden en en en… En van weersomstuit slaat de hele ellende me ook nog op het spijsvertering systeem wat ook achteraan in de rij stond toen logica werd uitgedeeld. Oh ja. En alle toiletpapier ligt in #hoophuis. En niet hier. Dus.

Gisteren verzuchtte ik voorzichtig naar mijn lief waarom ik zo nu en dan wat stuiter. ‘Ik krijg het er een beetje benauwd van. Weet écht niet hoe ik dat allemaal moet gaan combineren straks.’ piepte ik. Ik kreeg een aai en er klonk een simpel ‘Dat vormt zich wel lief. Komt goed.’

En dat moet dan ook maar.

keukenpuzzel

Elk nadeel heeft zijn voordeel, zo ook een bloedirritante bronchitis. Een beetje traplopen voelt al als een marathon, maar met de flaptop op schoot de ikea keukenplanner vervloeken maakt een hoop goed. Halelujah; ik kan er nu mee werken en heb ein-de-lijk een mooie indeling kunnen maken voor onze nieuwe keuken.

De afgelopen 20 jaar heb ik het moeten doen met een knus keukentje waar we welgeteld twee vierkante meter schuifelruimte hadden. Mijn lief en ik presteren het om er sámen in te koken. Ik vind dat knap van ons! Wij kunnen dat. In onze nieuwe keuken zullen we elkaar zo nu en dat gps-coördinaten moeten whats-appen om aan te geven waar we zijn. Want de keuken wordt GROOT! Van 2 m2 naar 12 m2. Het is me wat.

Het indelen bleek een uitdaging. Leermoment; een keukeneiland in een gesloten keuken werkt niet. Goed. Weten we dat ook weer. En dus heb ik toch gesetteled voor de ‘saaie’ oplossing, wat men noemt een ‘paralel’ keuken. What ever. Ik noem het een Amerikaanse keuken; alles tegen de muren aanplonken. En zo geschiede.

Vanuit de woonkamer kijk je straks door kekke schuifdeuren op een mooi rustig keukenblok met alleen een spoelbak en heul veul lades. Daarboven wat plankjes. Aan bovenkastjes doen we niet. Niet daar in ieder geval. Tegen de achtermuur komt een blok met vaatwasser en kookplaat; inductie met daarnaast een grote gaspit voor het serieuze werk. Omdat het kan. Aan het einde van de keuken komt een, wat ik noem, pantry met wasmachine, droger en de CV ketel. Tegen de pantry in de keuken komt dan nog een kast met oven en magnetron en da fridge.

Helemaal fijn zo. Er is eventueel nog plaats voor een extra kastje of een tafeltje met 2 stoeltjes. Er is nog plaats voor opties. En dat vind ik fijn… Voor nu staan er houten frontjes en een wit keukenblad ingetekend, maar dat kan ook maar zo nog veranderen. Ik zou héél graag een mooi kleuren statement willen maken, maar de mooie gras-groene onderkastjes zijn niet meer beschikbaar. Érg jammer. Maar misschien komen we daar nog uit… Ons zal zien! Dit ei is in ieder geval weer gelegd. En nu ga ik weer eventjes een tukkie doen… :-/

keuken indeling keuken aanzicht

stap voor stap

Je zou bijna geloven dat ik het bloggen verleerd ben en misschien is dat ook wel zo. Ik kan het ritme vooralsnog niet terug vinden. Terwijl er toch genoeg te vertellen is!

De verbouwing renovatie van de nieuwe casa gaat als een trein. Ik HOU gewoon van dat huis. Het voelt als een verwaarloosd kindje wat we nu helemaal aan het opknappen zijn met loads of TLC. En met bakken met geld ;) Op dit moment zwoegen we ons door de sloopfase. Ik vind het verschrikkelijker dan ik ooit had durven denken. Het gaat ook vérder dan ik me ooit had durven voorstellen. Mijn lief heeft wel vertéld tot hoever alles kaal getrokken zou worden, maar ik heb me er blijkbaar wat voor af gesloten. Wilde er niet aan denken. Maar het is allemaal the real deal. Een renovatie. We zijn echt tot de kale stenen gegaan en zelfs nog verder. Er wordt zelfs deels een buitenmuur vervangen. Bizár!

Dus nu zijn we dat verwaarloosde kindje nog lelijker aan het maken dan het al was. En dat voelt raar. Heel raar. En dus loop ik sussend en mompelend door het huis. Fluister tegen mezelf, en stiekem ook tegen het huis dat we er bijna zijn. En dat alleen nog dat éne vloertje er uit moet en dat ene wandje en dan stoppen we er mee. Dan houden we op en dan gaan we alleen nog maar opbouwen. We gaan isoleren, Ongelovelijk, comfortabel isoleren! We gaan het huis heerlijk inpakken zodat het geen koude vochtplekken meer heeft. Mooie dikke muren met brede vensterbanken… Nieuwe kozijnen, nieuwe ramen en, oh goody, ik heb me toch een stel mooie schuifdeuren op het oog waar ik ZO ongelovelijk blij van wordt… Helemaal in onze stijl. Zo fijn!

Maar eerst dus nog die laatste slooploodjes. Ik praat mezelf nog even wat moed in en focus me op eind maart. Dan schijnt namelijk de aannemer klaar te zijn met z’n gedoetje en dan mogen wij weer aan de slag! Houdt u uw agenda’s vrij? ;)

 

 

Hello World!

Huppeteej. Daar zijn we weer. Digilin versie 5.0 inmiddels. Jaha, telt u wel mee?

Dat facebook en twitter is lollig hoor, maar ik mistte mijn blogje steeds vaker en vaker. En aangezien ik het niet je-van-het vind om iets al facebook vol te kliederen met volledige zieleroerselen besloot ik dat 2013 maar eens hét jaar moest worden der reanimatie van De Weblog. Ach, en begrijp me niet verkeerd; beroert u uw facebook status nu wél dagelijks wat vaker dan 1 keer, dan moet u dat vooral zelf weten. Ook al zijn het statussen die een half A4 niet zouden misstaan. Gewoon blijven doen! Daar hebben wij dan weer filters voor. Maar ik kan er mijn eieren niet op kwijt. Het werkt niet. Voor mij werkt dan alleen De Weblog. Althans. Dat moet het dus weer gaan doen. Hoop ik.

Mijn laatste reanimatiepoging zal zo ongeveer rond 1 januari 2012 zijn geweest. Vast ook zo’n kek voornemen als ik nu ook heb. Maar ik zag zojuist dat het bij dat het bij dat ene blogje in 2012 is gebleven. En da’s wat sneu. Dat geef ik zelf toe. Maar dit jaar… Dit jaar hebben we Verhalen te vertellen. Gróte verhalen. Want er is een huis gekocht. Hét huis is gekocht. Het huis van ons samen. Eindelijk. En dat andere huis, da’s dus nog mooi niet verkocht. Valt ook zát over te vertellen. Wat ik u brom.

Hoe dan ook. U gaat mij vast weer zien. En het jasje van dit blogje zal bij vlagen nog wel eens veranderen. Ook dat merkt u vanzelf wel. Ik kan alleen niet garanderen dat ik u U blijf noemen. Maargoed.

Ook dat merkt u vanzelf wel. Het is soms zó simpel hè?

 

p.s. Mocht u nu een toffer wordpress-thema weten dan dit kale jasje; laat het me gerust weten! Ik ben gék op tips!