Digilin

die Bijkerkjes toch...

25 Februari '10 om 10:47u. Category: default

en nu ook als hanger

17 Februari '10 om 23:01u. Category: default

De Terschelling ring loopt lekker. Hij is echt populair en ik ben er super trots op. Een paar weken geleden kreeg ik de vraag of ik ook een hanger van Terschelling kon maken. Ja natuurlijk! Zie hier het resultaat:

Bestellen kan natuurlijk zoals altijd via www.shinythings.nl

mijn AVB examen

17 Februari '10 om 11:53u. Category: default

Onderstaand logje schreef ik op 31 juli 2008 op motorbabes.hyves.nl. Waarom, dat lees je hier. Maar lees eerst gewoon maar even dit logje. Veel leuker!

Note der redactie; Schrik niet van dit begin. Op motorbabes.hyves.nl is dit echt heeeel normaal...

Whaaaaaaaaaaaaaahhhhhh!!!! Wat zijn jullie lieieieieieieieieiefffff!!! Kan daar écht niet over uit. Groot WOW! En natuurlijk een enorme dikke dankjewel voor al het meeduimen. Zelf niet geduimd overigens; moest stuur vast houden... (Bijzaak...)

Zal nog proberen even alles te herleiden, voor zover dat nog kan, want vanmiddag kon ik me toch maar gewoon helemaal niet herinneren welke oefeningen ik allemaal heb moeten doen! Helemaal van de wereld....

Gisteravond heb ik nog tot laat gewerkt. Puur voor de afleiding. Afgesloten met het toch nog even doorlezen van die allereerste 'verslagen' van me in dit draadje. Jesusmina, wat een toestanden allemaal! Toen, na een laatste bemoedigend woord van Myran per chat, stuiterend en wel 't bed in gedoken. Ik was klaarwakker! Lief nog een tijd flink aan de praat gehouden; '... en als nu dit? En als nu dat... En, en, en.... Ja, we gaan nu slapen. Welterusten... (...) Slaap je al?' Het voelde alsof ik voor het eerst bij een vriendinnetje mocht blijven slapen. Alleen dan met borsthaar. (Vriendje, ik niet...)

Vanochtend werd ik serieus al om 4.15u wakker. Wéér klaarwakker. Flinke desillusie toen ik op de wekker keek... Shit, moet nog 1,5 uur blijven liggen. Kortom; ik was ruim op tijd bij de rijschool. Nog voor de instructeur er was.

Even babbelen. Beetje giechelen. En ontzettend mijn mobiele telefoon vergeten! NIET HANDIG als je iedereen beloofd hebt om een uur of 9 te sms-en. Maargoed. Belangrijkste dingen had ik bij me: oproepkaart, rijbewijs, motor. Check!

Prachtig terrein bij Zwolle. Om je vingers bij af te likken! Lucky bastards die daar lessen zeg! Het werd langzaam maar zeker drukker en drukker met rijscholen en leerlingen. Voor de les, maar ook voor examens. Behalve... Behalve 1 examinator. Die ook nog eens de sleutel van het pionnenhok bij zich had. Handig! De andere examinator had nog wat oranje pionnen over waarmee hij 1 traject uitzette. Er was nog 1 school voor ons met 2 leerlingen die hij na elkaar het examen afnam. Toch stiekum even opletten. 1 Dame ging hoorbaar in z'n twee door de uitwijk oefening en de remproeven heen. Geslaagd! Of de motor had standaard een gierend toerental of wij zijn gek. Whatever.

Lucky me mocht vervolgens ook bij deze examinator. Van grapjes en 'losjes' doen was geen sprake. Flauw. Hij was niet streng of onaardig maar kort en to the point. Ontspannen moest ik dus helemaal zelf doen. Toen we eerder onze 'angsten' besproken (welke oefeningen doen we het slechtst) noemde ik direct de 8 en de draai. En wáár mocht Linda mee beginnen? Juist. De 8. Damn! Al stuiterend de pionnen door en direct een voet aan de grond. "Daar ga ik dan" dacht ik. Meteen bij de eerste test een fout; mijn ultieme angst dat dit het startsein zou zijn voor onmetelijk falen.

Ik weet niet wát er met me gebeurde maar ik had zo iets van 'Holladijee, God zegene de greep en polonaise met z'n alle'. Of te wel; Geef mijn portie maar aan fikkie. Ik begon aan de tweede poging een 8 te rijden en tot mijn grote schrik ging ie goed. Ik moet vast heel verbaasd hebben gekeken want de examinator moest nog even bevestigen 'Hij is goed hoor, we gaan naar de bla bla bla...' Ik weet dus begod niet meer in welke volgorde ik wat heb gedaan maar ik weet wel dat ik een aantal oefeningen waar ik vrees voor had niet hoefde te doen. Geen vertragingsoefening, geen halve draai en geen wegrijden uit het parkeervak (waar ik eerder bij omdonderde...).

Een tip van de instructeur; neem tijd voor het aan komen rijden; met het gevolg dat ik bijna met 60km/u de precisiestop in denderde. En weer tot mijn schrik stond ik zonder gewiebel netjes op tijd stil. Even de noodstop; ook koekie.

Het is raar om te zeggen maar ik was elke keer zwáár verbaasd dat iets lukte. En dat is dus wat een gebrek aan zelf vertrouwen met je doet; wat je goed doet, voelt niet vertrouwd en is dus verkeerd. Het is waardeloos maar deal with it. Ik zal nog vaak hier aan terugdenken. Of zoals mijn instructeur nuchter na afloop constateerde: "Goed. Het is nu wel duidelijk dat Linda érg goed onder druk kan presteren..." En dat dan uit de mond van hem die ik een paar postings terug nog Mr. Mopperkont noemde... Of anders alleen in gedachten...

Ik ga nog even nagenieten. Nogmaals; super dank voor al jullie meeleven. Werd er echt helemaal verlegen van. Toen ik op de heenweg over de dijk langs de IJssel zoefde met 80 km/u zag ik links het glinsterende water en rechts wat beestjes in een mistige weide en een waterig zonnetje. Daar reed ik dan in mijn -bewust uitgekozen- roze shirtje en ik moest aan al deze meisjes hier op dit forum denken. Daar kwamen de waterlanders. Wát een kek moment was dat. Vizier open; tranen droog. Vlieg op mijn bovenlip.

Maar het bleef een kek moment. Hoei!!!!


Blij meisje!

in de herhaling

17 Februari '10 om 11:50u. Category: default

Tijdens mijn eigen motorrijlessen heb ik op dit log volgens mij amper wat geschreven. Des te meer schreef ik op het forum van motorbabes.hyves.nl waar ik me enorm gesteund voelde door honderden meisjes die ook van motoren houden. Ik startte een draadje met als titel 'Beginnersvraagje'. Nadat ik na maanden geschrijf eindelijk mijn roze kaartje haalde namen andere newby's het toetsenbord over en inmiddels in dit draadje nog steeds het grootse en 1 van de populairste forumonderdelen. En daar ben ik dan weer heel trots op.

Bij tijd en wijle lees ik nog wel eens mijn eigen logjes terug. Wat een toestanden. Ik schreef vanuit mijn hart en gooide álles er uit. Daar kwamen heel wat tranen bij kijken. Maar wat heb ik net moeten lachen toen ik het verslag las van het behalen van mijn AVB. Ook alweer ruim een jaar geleden. En dus bij deze alsnog dat logje. Ik zal kijken of er nog meer herhaalbare logjes zijn die ik jullie niet (meer) wil onthouden.

motorrijles

17 Februari '10 om 11:04u. Category: default

Hilarisch. Maar kan zijn dat je er gewoon bij had moeten zijn. (Tijdens die motor rijles dus. Niet tijdens die voorstelling...)

het is haar echt!

16 Februari '10 om 16:45u. Category: default

De één leest boeken, ik lees weblogs. Nou ja ok. Ik lees ook wel boeken. En magazines, heel veel magazines. En verder eigenlijk álles waar maar lettertjes op staan. Bijsluiters, handleidingen, telefoonboeken, noemt u het maar op. Maargoed, zit ik eenmaal achter computer te woggen (W.O.G. = Werk Ontwijkend Gedrag), dán lees ik dus weblogs. In een lijstje favorieten struin ik ze allen bij vlagen af. Een vrij nieuwe favoriet is Octavie. Een heerlijk creatief mens dat me enorm inspireert. Het is dat we lijden aan chronisch ruimte gebrek maar anders had ik ook roodkapje knopen, een mutsje met een appeltje óf een Heidi muurschildering maken. En och, laat ik daar toch het bijhorende (?) berghuttengordijn niet vergeten te noemen. Ik vind ze briljant.

Maar blijkbaar vorm je dus al log-lezend een beeld van de schrijfster. Naast de ander logs over polkadot kleedjes* en dikke buiken ook nog iets gevoed met wat foto's die helpen het beeld te vormen. Dikke hilariteit mijnerzijds toen ik vorige week bij Dille en Kamille onderstaande ansicht aantrof: Het was Octavie! Ik wist het zeker; zwanger buikje, polkadot jurkje, blonde krullen... Hét moest gewoon. Maar nee, de kaart is getekend door een andere illustrator,Inge Adema. Nou zult u vast uit bovenstaand verhaal niet kunnen opmaken dat het haar heus op die kaart is, maar goed. Al loglezend vorm je blijkbaar een beeld van iemand. En ik ben nu dus donders nieuwsgierig of ik er naast zit of niet.

*een kleedje in Octavieland is dus een jurkje. Ook weer geleerd!

omdat het kan

15 Februari '10 om 22:53u. Category: default

Vandaag, 15 februari, is het 'International Grover Appreciation Day'. Dat u het even weet.

(via hem en hem)

kleur

08 Februari '10 om 12:18u. Category: default

Ik voel me een beetje sipjes vandaag. Dat heeft zo zijn redenen. De grootste rede ben ik zelf. Ik maak me druk om dingen waar ik me niet (zo) druk om moet maken. En om andere dingen, dingen die me niet zo boeien (of waar ik gewoon heel erg bang voor ben), daar zou ik me eigenlijk weer wél druk om moeten maken. Maar ja, dat doe ik dan weer niet want daar ben ik te druk voor. Druk met me druk maken om... Etcetera. Práchtig woord dat 'etcetera'.

Maargoed. Wel nu dus dat resultaat dat ik me wat sipjes voel. En dán heb ik dus weer een perfecte reden om mezelf af te leiden met Mooie Dingen. En dus ontwerp ik een ring voor iemand die zélf kunstenaar is. En dus is het voor mij een enorme eer én uitdaging om deze ring voor hen te mogen ontwerpen. Want van vormen maken ga ik me weer fijn voelen.

Een ander *iets* waar ik me fijn van ga voelen is kleur. Als ik naar buiten kijk zie ik een wonderlijk kleurpalet; grijsgroene tegels, rode bloembakken, vaalgroene planten en daar tussen door bruine musjes die ballen met een vetbol die op de grond is gevallen. Ze vinden 'm heel lekker maar ook wat eng want elke keer als ze een hapje vetbol nemen rolt het kreng weg. Voetballende musjes. Schattig! Maargoed; hoewel het prachtige kleuren zijn wordt ik niet echt warm van de kleuren die ik zie. En dus bladerde ik wat op het internet door wat designer logs. Mijn tip; vergeet hun linkjes niet! Daar kom je dus terecht bij dat wat zíj mooi vinden. Snap je hem? Ik bewonder deze desinger, en hij of zij bewonderen hen die gelinkt staan. Dat is dubbelop! Extra mooi dus.

En zo kwam ik bij het wonderschone kleurendagboek van Kristina. Wat een prachtige gedachtengangen en beeldend vermogen heeft ze! Zij ziet kleuren en vormen en BENOEMD ze ook! Kijk! En als je dat hard op durft te doen. Dan ben je pas écht een goede designer. Of gewoon een mooi mens. Vind ik dan weer...

1 Voorbeeld. Een favoriet van me. Wat is dit genieten...

haiti

01 Februari '10 om 22:48u. Category: default

Het zal je maar gebeuren. Heb je al geen rooie cent om op je billen te krabbel, dondert alles wat je nog had ook nog eens in elkaar. En je hele familie ligt er onder. 3 Weken geleden trof het de hoofdstad van Haiti. En wij dikke bolle welvarende Hollanders zaten er bij en keken er naar. Oke, aan zoveel natuurlijk geweld kunnen wij ook niets doen. Maar het verbaasde me wel dat je toch in eerste reactie afwacht hoeveel doden er zouden zijn. Wat blijkbaar telt dat als graadmeter voor 'Hoe erg is het'. Het bleek erg te zijn. Heel erg.

Maandag 18 januari kreeg ik een berichtje in mijn mailbox: 'Doe je weer mee?' Net als een paar maanden geleden zou de Twitterveiling weer nieuw leven ingeblazen worden. En afgelopen zomer leverde dat 42.000 euro op (21.000 extra die door de staat werd bijgelegd) voor 2 goede doelen in Afghanistan.

De directeur van Omroep Max Jan Slagter, ook fervent twitteraar, had dit opgemerkt en stelde voor deze twitterveiling in te zetten voor de slachtoffers van Haiti. En zo geschiede. Twitterveiling werd omgedoopt in 'Veiling555' en het 'oude' team (Jessica van Kaatmosselcoaching, webbouwer Tjarko van Carlos Galuppa en onder getekend) zocht elkaar weer op en voor we het wisten stond de veiling bol van de tofste dingen. Natuurlijk heb ik zelf weer een ring aangeboden (er is 170 euro op geboden!!!) maar er werden ook boottochtjes, workshops en thuisconcerten aangeboden. Henkjan (aanelkaar ja!) Smits bood zijn kekke zonnebril aan en mijn persoonlijke topper; was het aanbod van tv programma Wie Is De Mol. Toen ik dat aanbod voor het eerst ter goedkeuring onder ogen kreeg heb ik eerst als een wilde de afzenders gebeld met de vraag 'Is het echt??' En het was echt. De hoogste bieder zou HET geheim van dit populaire programma voortijdig onthuld krijgen... Het ging weg voor een hoogste bod van 1150 euro. WOW!!! Ondertussen kregen we berichten van giro 555; ze waren trots op ons. Gossie...

Gisteravond om 9 uur werd de veiling afgeslagen. De teller staat op een verpletterende 119.000 euro. Hierbij komt weer nog een bijdrage van de staat bij van 55.000 euro. We hebben dus bij elkaar iets van HONDERDVIERENZEVENTIGDUIZEND euro bij elkaar geveild!

Het laatste half uur voor 9 uur was een achtbaan van ongekende orde. Er bleken veel bieders tot het laatste moment hun verificatie mails bewaard te hebben waardoor de server amper over zijn toeren raakte. Zo spannend! Het was bizar om op de back-end alle biedingen in 10 minuten opeens zien binnen denderen en de teller op de site gaf bijna rook af. Echt, ongelovelijk. Ik had Jessica aan de telefoon en we zaten erbij en keken er naar en kregen spontaan enorm de slappe lach. Moesten we nu in paniek raken of....

Pas toen ik 's avonds in bed lag drong het tot me door. Die twee heftige weken, waarvan de dagen niet altijd even païs en vree waren, hadden ruim 1,5 ton op geleverd. 1,5 ton aan ECHT geld. Waar je dingen mee kon kopen enzo... Money, money, money! Het drong toen pas tot me door dat we echt met euro's te maken hadden. Doekoes. Centjes. GELD! Raar om je te realiseren dat het 2 weken lang voor jou slechts een abstract getal had gevormd. Raar, dat het dit met me deed. Ik lag in bed maar ik blééf kletsen tegen Rob. Adrenaline gierde door mijn lijf. ANDERHALVE TON! Ik weet het, het is maar een minimaal bedrag op het totaal wat giro555 heeft bijeengebracht en nog erger; wat ze in Haiti nodig hebben om er weer boven op te komen, maar toch...

My goodness...

Nu, na die twee weken is het voor ons nog niet voorbij. Het grote afhandelen komt. Dat doen we secuur. Dat moet ook. Deze (aan)biedingen verdienen dat respect. De verleiding is groot om iedereen jubelend een mail te sturen met JE HEBT GEWONNEN maar het is nu vooral, check, check, dubbelcheck. Op dat we een volgende keer met goed gedrag weer aan een veiling kunnen beginnen. We hopen alleen dat in er in godsnaam niet zo'n gruwelijke reden hoeft te zijn om een derde veiling op te starten...

Ik hoop dat ze in Haiti voelen dat we om hen geven. En dat het mij spijt dat ik nooit eerder bij de armoede van dit land heb stil gestaan...