29 Januari '09 om 11:44u. Category: default
Omdat het op dit moment niet zo helemaal verloopt zoals het moet lopen met digilin, kreeg ik als supertroost van
vriendje Peter deze 'kartoen'. Opdat ik maar weer wat rust in de kop mag krijgen met dromen van mooie
Moleskine boekjes, mooie
motoren, mooie
vakanties en natuurlijk van de allerliefst dog ever;
Joppie (Gót wat mis ik haar soms nog!)
En terwijl de tissuebox overuren draait tellen we gestaag af naar 27 februari; het moment dat we weer in het vliegtuig mogen stappen...
We komen er wel...
11 Januari '09 om 21:02u. Category: default
Al sinds de jaarwisseling gniffel ik in mijn knuistje. Zouden we niet met ons allen per 1 januari in het grote zwarte gat dat recessie heet kieperen? Feestdagen voorbij; een Decembermaand lang de kop in het zand steken en maar door sinterklazen en kerstmissen en als staartje alle spaarcenten die níet in IJsland beland zijn de lucht in knallen met nét niet mooi genoeg vuurwerk. En dan zou dus dat gat komen. Een donkere januari-maand die alleen maar donkerder zou zijn door de fienansjele kriesis.
Nja. Maar dat gebeurde dus niet. Welnee. Integendeel! Er werd gewoon doodleuk een oerhollands stokkie voor gestoken. Ironischer dan ironisch zat nu juist nét door datgene wat tot één van de meest zenuwtergende maar ook doodsaaie onderwerpen behoort dan wat dan ook. Door het weer! Wha! Het ging vriezen! En niet zo'n beetje, welnee! Gewoon lekker vriezen. Echt vriezen! Met zo nu en dan een schattig laagje sneeuw of tikkie glijerij op de snelweg. Maar hoofdzakelijk gewoon frisse droge vries. En persoonlijk heb ik daar een -heleboelonheuzevloekwoorden-hekel aan, maar nu ga ik met genoeg naar buiten en adem die in. Die frisse vries die je neusgaten kieteld en je longblaasjes polonaise doet lopen. Héér-lijk!
En dan terug naar die prachtige voorspelling over de donkere januarimaand. Het deed me dit afgelopen weekend denken aan een voorspelling van vriendinnetje
Suus. Of eigenlijk, een bewering.
Suus is namelijk coach en weet héél veel over het hoe en waarom wij grote mensen zo af en toe met onze voortanden in de teennagels onszelf door de werkweek heen slepen. En over burn-outs. Suus zegt namelijk dat wij grote mensen, ook wel volwassenen genoemd, vergeten zijn wat het is om te kunnen spelen.
Suus zegt ook dat als grote mensen dat níet zouden vergeten, dat er dan allemaal een stuk rooskleuriger uit zou zien. En ik geloof haar. En na dit weekend helemaal.
Het was namelijk te gek om te zien hoe niet alleen kinderen maar ook alle 18+ -ers met rode konen en gierend van het lachen over het ijs heen vlogen. Dikke pret! Omvallen zonder gêne en totáál niet charmant weer overeind gehezen worden. Of gewoon al het buiten zijn. Genieten van de zon. Die ene die eigenlijk nooit zo overdreven in de eerste maand van het jaar z'n glans liet zien. Vitamine Z in hartje winter! Ik lach me helemaal suf. Mensen zijn vrolijk. De dagen worden langer. Iedereen geniet.
En dus weet ik het nu zeker;
Suus heeft gelijk. Spelen is belangrijk. Of je nu 3, 15, 32, 63 of 97 bent; blíjf spelen! En dan bij voorkeur buiten. Geniet verantwoord. Iedereen kan het en niemand kan zonder.
