25 Januari '07 om 17:25u. Category: default
Waar vind je vandaag de dag of morgen of overmorgen, een betrouwbare en leuke en gezellige poetsmevrouw?
Ik vond laatst een advertentie van een poetsmeneer en om de één of andere reden lijkt me dát nu weer helemaal niets. Een poetsmevrouw moet geen meneer zijn. Dat moet een meisje zijn. Klink nu niet ontzettend ongeëmancipeerd?
Maar ik wil dus een poetsmevrouw. Want deze mevrouw moet gewoon héél veel werken en vind dat we er wel zo eentje verdiend hebben.
Marktplaats dan maar? Of toch een kaartje in de
buurtsuper?
25 Januari '07 om 16:49u. Category: default
De eerste drie dagen van deze week had ik mijn klus in Ede. Vroeg het bed uit, laat thuis. Het voelde weer als vanouds. Lucky me heeft ook nog eens een ontzettend leuke opdracht toegewezen gekregen. Dat was dus een fijn begin. Maar nadat ik dus de zondag op non-actief gestaan heb (totally in shock vanwege bumpy flight en het binnenblijven-want-koud-buiten an sich) en daarna dus die 3 dagen gewoon lekker doen wat je opgedragen wordt (zó relaxed!) is het vandaag mijn eerste echte thuis-werk-dag.
Ik nu heb dus verdorie al de héle dag ijskoude voeten. Ergens aan de eind van de ochtend besloot ik dan kacheltje 1 niet voldoende bleek om de studio te verwarmen (naast reguliere CV trouwens) en heb ik kacheltje 2 er bij getrokken. Onze prehistorische stoppenkast vond echter 2 kachels, een computer én een middeleeuwse vaatwasser te veel van het goede. En dus sloeg de stop door en dus durf ik nu kacheltje 2 niet meer aan te zetten. Ook al is de vaatwasser al uitgewassen. Voeten blijven dus koud en als ik ergens een hekel aan heb...
Surfen op
Pam Golding voor een leuk afrikaans optrekje bleek óók al niet goed te helpen tegen koude voeten en daarbij sloopte het ook een enigszins het beetje gemoedsrust wat ik nog had. Ik doe nu ook de lamellen maar toe. Elke keer als ik naar buiten kijk zie ik een vliegtuig over vliegen. Elke keer weer! Verder heb ik tot mijn schaamte maar amper wat werk verzet. In ieder geval minder dan ik wilde. Ik moest zelfs ontzéttend nadenken of er nu 3 of 4 scheppen koffie in het filter moest. En dat ik dát zelfs al vergeten ben, wil heel wat zeggen...
Kortom; mijn lijf is al thuis maar mijn hoofd zit nog 10.000 km verder op. Het lukt me maar slecht om dat draadje te vinden wat ik toch echt weer dien op te pakken. Ik ga er maar 's als de sodemieter naar zoeken want des te sneller ik dát weer vind, des te eerder kunnen we relevante knopen doorhakken en koeien bij horens vatten. En voor alles wat wíj allemaal willen en waar ík maar zo steeds over wegdroom, is dat toch echt hard nodig... Heel hard nodig.
Jop? Zóek draad! Toe!
(Eigenlijk zou er een verklikkertje aan moeten zitten, aan zo'n draadje. Zo van dat je fluit en dat ie dan terugfluit van 'Ik ben hier! Waar je me achter gelaten hebt!" Zoiets...)
20 Januari '07 om 19:41u. Category: default
Zoooooooooooooooo... Dat was met het vluchtje wel... We zijn weer thuis en dus veilig met beide voeten op de grond. De natte grond. De ontzettend natte grond. Dat dan weer wel. Maar dat neem ik voor lief.
Gisteravond vertrok ons vliegtuig om 19.00 uur sharp vanaf Capetown. Pap en mam waren zo lief om helemaal met ons mee te rijden naar Kaapstad dus het was een echt 'dag sę' op het vliegveld. Na het opstijgen direct eten (zowaar lekker...) en toen gingen de luiken al snel dicht. Maar met tussenpozen. Ik heb altijd ontzettend last van de droge lucht in de cabine en dit keer had ik het ook nog eens ontzettend warm en benauwd. En dan... Dan de turbulentie. 's Nachts een paar benauwde minuten. Ik vind het maar niks dat geschud in het luchtledige... 4 uur 's ochtends al weer ontbijt (yuk!) en toen landen op Frankfurt met een stevig wind. Weer flink schudden maar een prachtige landing. Pfew...
Maar toen... Toen de vlucht naar Amsterdam. Schiphol liet op dat moment maar 50% van alle geplande aankomsten toe dus het was even wachten of wij ook mochten opstijgen. Dat werd 3 kwartier wachten in de terminal en 3 kwartier wachten in het vliegtuig zelf vooraan de startbaan. Na de 'go' stegen we al zwabberend op. SixFlags!!!! Het werd een ontstuimig vluchtje met als toetje 20 minuten cirkeltjes draaien boven Amsterdam. Zwabberende cirkeltjes, I should say... Mijn maag was het met me eens en vond het ook maar niks. Ik heb braaf mijn ontbijt binnen gehouden, maar niet van harte. Gatverdegatverdegatver..
Gelukkig wéér veilig geland; humpiewumpiebumpie... Voorlopig hoef ik niet meer.... ;)
Kort daar na; home sweet home. Even schrikken toen we de tuin van mijn ouders zagen; er zijn tijdens de storm wat bomen gedeleted. Tsja... Woei doei, zeg maar. Jop weer in mijn armen kunnen sluiten en ze was ontzettend lief toen ze ons weer zag. Ze kan zo heerlijk afstandelijk doen, zeker als ze het naar haar zin heeft gehad, maar dit keer bleef ze maar bij ons zitten en wist ze niet hoe snel ze in de auto moest kruipen (...ik moest haar wel een kontje geven, arm schaap...). Nu ligt ze lekker in haar mandje te snurken. Thuis gekomen gauw de kachel een zwieper gegeven en de buren nog even een goed nieuw jaar gewenst. In onze tuin was ons geďmproviseerde tuinkastgevalding tegen de vlakte gegaan. Met inhoud. Verbazingwekkend genoeg was alleen een plastic (!!!) terracotta kleurig bloempotje gesneuveld. En we hebben geluk gehad. Was de kast een halve meter groter geweest, dan hadden we nu nieuw glas kunnen bestellen voor de achterdeur... Lucky us...
En nu, nu zijn we moe. Ik heb vanmiddag nog uitgebreid boodschappen gehaald zodat ik daar weer 2 weken vanaf ben. Wat kost dat toch een godsvermogen hier.... Ik weet het, 't is appelen met peren vergelijken, maar toch. Anyway, de heimwee zal vanzelf slijten met al die lekker vertrouwde dingen om ons heen. Nog 1 dagje echt vakantie en niks doen en dan mogen we weer. En raar of niet; ik heb er best zin in. Tijd voor nieuwe plannnen. En dat wordt me toch leuk!!!
