jabba is een beetje stuk
Tja. En toen werd Jabba dus ziek.
Die eerste paar dagen met een nieuwe doch volwassen (en bijzónder eigenwijze) kater in huis zijn altijd even wennen. Dat wisten wij ook wel. Dus vroegen wij ons al snel af of we ons nu zorgen maakten om niets. Op dinsdag avond deponeerde Jabba met bewonderenswaardige precisie een haarbal en 2 maaltijden op de mat. In eerste instantie haalden we onze schouders op. Ja, daar hebben katten wel 's last van. Toch?
Maar direct na het projectielkotsen plofte Jabba neer op de plek waar hij zat en liet zijn voorhoofd op de grond rusten. Een houding, die ík dan weer wat apart vond. Futloosheid straalde er vanaf. En toen begonnen er meer dingen op te vallen. Vacht die wat plukkig stond en in het bijzonder viel het op dat hij heel snel en heel oppervlakkig ademhaalde. We telden 48x in 1 minuut. Kak. Niet goed. Ook zijn oren waren warm. Die zijn normaal toch koud?
Lees verder...zomervakantie 2010
Groeten uit Steenenkamer!
jabba komt de dag wel door...
jabba!
Eindelijk. Eindelijk. Eindelijk...
Mijn dagen van huisdierloosheid zijn geteld. Nadat in september 2007 mijn lieveling Jop overleed was ik erg stellig; géén huisdier meer in dit huis. We zouden wachten tot we groter woonden. En dan zou er weer een hond komen. En wat katten en misschien ook wel een weitje met een geitje. En een vijvertje met schildpadden. Minimaal.
Maar goed, we zitten eigenlijk toch wel lekker hier, dus die verhuizing zit er nog niet echt in. Zo ook dus een nieuw huisdier. Een maand geleden was mijn geduld op en moest ik terugkomen op onze afspraak. Gelukkig begreep mijn lief me en zag dat ik bloedserieus was. Het leven zonder huisdier brak me op. Kan dat? Ja, dat kan. Trust me! Ik was het compléét beu.
Et voilà, daar was Jabba uit het asiel de Kuipershoek in Klarenbeek. Een grote cyperse kater met een práchtkop! Hij kwam, zag en overwon. Hij won van Sophie, Maake, Arko, Diesel, Billy, Emiel, Zoë, Lieke, Tommy, Blacky en vele, véle anderen. Na het afhandelen van de overdracht mocht Jabba met ons mee. We bereiden ons voor op een kwartier lang een hysterische kat in de auto. Nou, mooi niet. Meneer vleidde zich neer in het kooitje, tuurde wat om zich heen en zei alleen miauw als ik even naar 'm om keek.
Eenmaal in huis waggelde hij 's naar een paar hoeken in de kamer, deed zich te goed aan een schaaltje brokjes en nam plaats op mijn schoot. Inmiddels is hij alweer verhuisd maar heeft tussendoor de salontafel doodgeknuffeld (don't ask, geen idee waarom die zo favoriet is!), de poef getest (OK!), speeltjes getest (OK!), het radiator mandje getest (OK) en de kussens van de bank getest. (OKOKOKOKOK...)
Het ziet er naar uit dat meneer vooralsnog tevreden is. Morgen ga ik maar 's een bandje in elkaar knutselen al heb ik zo het vermoeden dat die vrij bespottelijk gaat staan door zijn speknek. Hij ligt nu heerlijk te knorren bij Rob op schoot en snurkt hardgrondig. Kortom, mits hem verder niets overkomt en hij straks de weg naar (dit) huis weet te vinden, gaat deze kiloknaller een paar hele mooie jaren tegemoet en kunnen jullie je voorbereiden op loads of Jabba-talk!
Welkom Jabba! (dabba doeoeoeoehhhh!!!)
nog een idee...
...en dat je dan #p doet in een tweet en dattie dan automagisch hier op je weblog verschijnt. Dus nee, niet alle tweets, zoals in een twitterfeed, maar alleen die hele ontzettend intelligente tweets.
Wat zou dat leuk zijn!
en weer een nieuw jasje
Hahahaaa! Ja mooi niet dat ik direct de eerste jas die ik tegen kom direct de mooiste vind? Ik ben een Vrouw! En vrouwen twijfelen. Dat stond bij de functie-omschrijving. Vandaar. En dus, hup, wissel, 2, 3... Snel nog een ander jasje passen. Ligt iets meer in mijn straatje. Maar nog steeds niet helemaal eigen. Dat komt hopelijk nog wel. Want ik geloof dat ik toch echt wel nog een poging ga wagen om een eigen template in elkaar te sleutelen.
Maar mocht u dit jasje wel lollig vinden, bezoek dan eens de site van de maker van deze template. Ik zeg: Oh. My. Gód! Wat maakt die man een prachtige dingen! En dan heeft ie óók nog eens zijn zakelijke portfolio juist op die manier waar ik dus echt (serieus) al jaren van droom: in klein 'artikeltjes' en dan random en dan heeeel veel kolommetjes naast elkaar. Dát wil ik dus ook. Al een halve eeuw geloof ik. En nu baal ik serieus dat het hem wel is gelukt en mij niet. *mopper*
Ik troost mij met een schandalige brows-sessie over zijn website want, nondeju, de naarling maakt écht fijne dingen. Ook dat nog! Kortom, er is een nieuwe bewonderaar geboren. 'k Hoop dat ie er niet al te veel last van zal krijgen.
Maar, serieus; inspiratie. Wat is dat toch een fijn concept.
p.s. Het tweet knoppie is inmiddels weer verschwünden. Ik had op de PivotX forum een vraag hierover gesteld. Vanochtend dus. En vanmiddag stond er 'opeens' een heuze 'extension' beschikbaar voor PivotX-ers. En daar bedoelen ze mij dan mee.
Maar ja, mooi dat het dus niet in 1 keer lukt om dat thingy te installeren. Zul je net zien... Kortom; exit twitterbutton en maar weer een vervolgvraag op het forum gekiept. Et voila. Knip en plak doet ook wonderen hoor! :)
nieuw jasje
Ja, dat was schrikken he? Verwacht je maagdelijk wit op deze weblog en dan kom je opeens op zo'n herrie site terecht. Nou ja. Ik dacht, als ik dan toch van jas wissel, dan maar direct goed en duidelijk ook.
Helaas is de keuze uit de pivotX-templates nog niet reuze. Of ik moet natuurlijk finaal over een goudmijn heen surfen. Dat zou zo maar kunnen. Maar als dat zo is, dan hoor ik het graag in de comments. Nooit durven dromen dat ik zou gek zou worden op commentaar. Maar da's weer een ander verhaal.
Tweedes lukt het ook nog niet zo met mijn template-bouw activiteiten. Ontwerpen is een eitje. Maar dan. Dan breekt de pleuris uit. En zo is al menig ontwerpje ten onder gegaan aan de html en css politie. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar. Maar mocht je nou zo'n code wonder zijn en je wilt een ontwerpje van mijn hand hebben, dan wil ik best ruilen. Jij een ontwerpje, ik mijn (andere eigen unieke) ontwerp als een mooie pivotX template. Voel je je aangesproken (in positieve zin, dat dan wel) went u zich dan gerust nogmaals eens tot het reageerhokje!
Want dit jasje mag dan wel nieuw zijn, maar het wordt hoog tijd om dat bureau 's op te ruimen.
*ploink* Idee!
tweet mij!
Langzamerhand begin ik weer in de 'web' modus te komen. Het was even graven hoe alles werkte met Pivot én met WordPress, maar het is net als tellen in het Frans; je dénkt dat je het niet meer kan, maar ergens ver weg in die grijze pasta zitte de kennis nog wel. Je moet 'm alleen even afspoelen.
Zojuist heb ik dat dus zowaar even gedaan en vol trots wijs ik naar beneden, onderaan dit blogje. Want daar staat een heuze 'tweet dit' button te pronken. Helemaal zelf in de template geplakt.
En nu neem ik me dan ook bij deze voor om tweet-waardige berichten te gaan schrijven. Want ja, wat heb je anders aan zo'n knoppie...
update: Dikke snotverdorie. Leuk dat ie wel in het gewone postje staat (zodra je op reageer klikt), maar mooi dat ie niet op deze voorpagina staat. Daar gáát mijn ego. Zucht...
update nog 's: Het zou nu dus moeten werken en dat gaan we testen met een tweet... Whoehoe!
welcome back!
Nou. Dat is dan al met al nog sneller gedaan dan gedacht, die verhuizing van server naar server...
Vanochtend had ik er echter nog een hard hoofd in en heb ik de hulp in geroepen van mijn opper pivot master Bram. Ik had volgens het digitale boekje allerlei stappen gedaan die zouden moeten leiden tot de migratie van versie Pivot-antiek naar Pivot-hipandhot-X. Maar toen ik bij het daadwerkelijke importeren kwam van de database duurde dat zo waanzinnig lang dat ik met grof geweld de browser een 'forced quit' gaf. En zo ook mijn moed. Die gaf ik ook op. En vervolgens gaf ik een brul naar Bram. Maar Bram had dus vanavond pas tijd.
En dus bracht ik hem zojuist netjes verslag. Dat ik braaf het stappenplan gevolgd had. En dat ik vervolgens amper de computer door het raam had gekiept. Omdat het me te lang duurde. Maar écht omdat het te lang duurde. Niet omdat ik ongeduldig was ofzo. Hilariteit al om toen big baas Bram een kundige blik achter de schermen van mijn weblog wierp en vervolgens een msn-bericht stuurde met "Volgens mij staat alles er gewoon in hoor?"
Bleek dat die migratie dus vrolijk gelukt was. Dus. Al met al toch nog even een nieuwe installatie laten uitvoeren door Bram, just to be sure. Zojuist heb ik geheel eigenhandig de afbeeldingen weer op hun plaats gezet en de verloren berichten écht als verloren beschouwd. Had ik direct ook wel kunnen zien aan hun omvang: 0k. Da's niet veul. Maar ik weet begod niet wat er in die 'verloren' berichtjes had moeten staan dus missen doe ik ze ook niet.
Anyway, anniehoe. Straks wordt mijn lollige rotator plaatjes ding hierboven nog gereanimeerd en ik zal 's kijken of ik daar wat verse afbeeldingen kan kiepen. Maar vooralsnog; ik log weer!
Hurray!
Ach. U zult wel denken. Al die arnicazalfjes en druppels zijn d'r naar het hoofd gestegen. Dat zal dan ook deels wel zo zijn, maar het is toch niet de oorzaak van deze openingszin. Wel nee! Het is @kekness zijn schuld! Die wees mij gisteravond op het bestaan van Pinterest.com. Pinterest? Yep. Pinterest.
Op Pinterest pín je digitaal wat je op het wereld wijde web aanstaat. Of wat je op je harde schijf hebt staan. Want je kunt gewoon ook je eigen mooie zaken uploaden. Pinterest.com is dus een online prikbord. Je kunt er links op posten in de vorm van een afbeelding. Stel je vind de afbeelding hier links op digilin.nl ontzetten pinteresting. Via een 'Add Pin' button (of bookmarklet) scant de site snel digilin.nl en toont alle bruikbare afbeeldingen. Je kiest er 1 en je geeft aan op welk 'Pinboard' (je kunt er meerdere, lees categoriën, aanmaken onder je eigen account) je de afbeelding wilt plaatsen. Vul nog even een beschrijving en trefwoorden in et voila. Pinteresting plaatst de afbeelding op jouw pinboard en hangt daar tegelijkertijd een linkje aan naar deze site.
Eigenlijk werkt het 't zelfde als twitter. Oke, bíjna dan. In plaats van dat je, zoals op twitter, verteld wat je aan het doen bent, laat je nu zien wat je leuk vind. Zo heb ik verschillende pinboards; met eigen knutsels, mijn favoriete plaatsen, mooie fonts & typografie, toffe producten, handige tutorials én ik heb een pinboard als portfolio ingericht. Je moet toch een beetje reclame maken. Je kunt verder andere prikkers en andere pinboards volgen. Ook kun je pinboards zo inrichten dat alleen jij of iedereen er op laat prikken. Kortom; ernstig verslavend (ook net als twitter, inderdaad...)
Ik heb me afgevraagd wat het nu anders is als bijvoorbeeld Instapaper. Eigenlijk niet zo heel veel. Het ziet er alleen lekkerder uit. In plaats van een lijst met linkjes (to be read... komt er dus nóóit van!) heb ik nu een scherm vol mooie plaatjes. En ohw ohw, daar krijg ik 't toch wel heel warm van!
Ga naar www.pinterest.com en meld je aan met je facebook of twitter account. Er stáát dat je een invite moet hebben, maar ik kon me gewoon met mijn fb account aanmelden. Twitter gaf problemen, dus misschien was dat het addertje? In ieder geval heb ik ook nog een x-aantal officiële invites die ik desgewenst aan je wil versturen.
En nu, hup naar pinterest.com/linda Want dat is mijn prikbord inderdaad!
[update: Ja, shoot me, maar dan ontdek ik dus dat er op mijn main-pinboard steeds meer kolommetjes komen als ik het venster van mijn browser breder maak. En dat vinnik dan mooi en ja, nou ja, daar moet dan weer een plaatje van komen he? *wijst naar boven*] Tof toch?! (Zeg maar ja...)
meer geduld
Vanochtend mocht ik me om 5 voor 12 bij de huisarts melden. Althans, bij de assistente en zij zou dan de huisarts er even bij roepen om te beoordelen om pootje getaped kon worden of niet. Ik hoopte daar vurig op. Een getaped pootje betekend minder kans op rare bewegingen en meer steun. En dat zou ik op dit moment best fijn zijn want alleen wijzen doet al zeer. Oke, bij wijze van spreke dan. Lees verder...geduld
Nou. Daar lag ik dan.Het was een toffe halve finale geweest. 'We' hadden gewonnen en ik was in opperbeste stemming. Maar in plaats van op pleinen mee te hossen met een oranje meute knikten wij eens tevreden naar elkaar. "Ik ga snel nog even de tuin sproeien voor het echt te donkers is" sprak mijn lief. "Mooi', reageerde ik. "Dan ga ik even die evil-chicks achter slot en grendel opbergen." sprak ik lollig. Ja, ja, ik nam de zorg voor onze buurkipjes héél serieus. Ze zijn een heerlijke bron voor de meest grappige woordspelingen. Vooral aangezien 1 broeds exemplaar mij persoonlijk naar het leven staat als ik de eieren onder haar kont weg wil graaien. Maargoed. Geef 'r 's ongelijk...
Met mijn voornemen toe te geven aan mijn buurplicht riep ik nog enthousiast "Ik loop wel even om hoor. Geen zin om over het hek te klauteren. Straks val ik!" De ironie van die laatste woorden drong nog geen 10 minuten later tot me door toen ik via een andere route dan anders, in het schemerdonker over het landgoed van de buurtjes stiefelde. *Flieder*fladder* Hoofd nog bij de wedstrijd. Peins; 'Heereeej, wat veel auto's bij de achterburen? Maar waar zijn al die mensen gebleven dan? *Tralala*tralalie* Dromend en met mijn gedachten kilometers verder op wandel ik over het grasveld. En toen ontbrak er dus een plag gras. Lees verder...
Wat met Zuid-Afrika te maken heeft...
...plonken we vanaf nu in een speciaal logje...hallo hallo???
...digilin was op de radiooooooo!!!
Vanochtend mocht ik bij Overijssels' Hart, het radioprogramma van Gerson Veenstra op Radio Oost wat vertellen over onze Little Soccerplayers. Of ik nerveuzer was voor dat gesprek of voor de rit per motor naar de studio toe, dat weet ik niet meer. In ieder geval is Gerson überrelaxed, zoals je zou willen dat elke tandarts en kaakchirurg zou zijn, dus daar lag het niet aan. Vervolgens heb ík het alsnog voor elkaar gekregen om een x-aantal minuten allerlei woorden door elkaar te kiepen om er zo nog wat volledige zinnen uit te persen. En dan bij voorkeur zonder Saens accent.
Klik op bovenstaand artikel om het item alsnog op de site van Overijssels' Hart na te luisteren. Ik heb het 1 keer gedaan. Geen ideeeeee wie die vrouw was die daar het woord deed. Nóóit van gehoord... Maar gaat u ondertussen ook nog even naar dit linkje om de Little Soccerplayers zelf live te bewonderen?
*twiedeldiedie* Eind reclamepraatje.
WK2010-kippevel #1
Gisteravond verscheen er tijdens het WC2010 Kick-Off concert opeens een kleine gele kabouter in beeld. Het was Bishop Tutu.Kippevel...
Als zijn gezondheid het had toegelaten, had Madiba daar vast zelf gestaan met een gele-groen muts...
Little Soccerplayers
Mag ik jullie nog weer 's lastig vallen met onze Little Travellers? Ik ben namelijk apetrots op de 2 artikelen die respectivelijk op WantHetKan.nl en op KaapstadMagazine.nl verschenen! Ook heb ik helemaal zelf een heus persbericht geschreven, speciaal om Nederland te laten weten dat er ook Oranje Merchandise is met een Goed Verhaal.
Oranje merchandise, maar dan uniek en handgemaakt!
Little Travellers supporten Oranje
Pletterpetten, Gogos, Juichbandjes, Bungles, Sparkys... Alle WK-merchandise bij elkaar is haast indrukwekkender dan het complete Oranje legioen in Zuid-Afrika!
De Little Travellers pakken het subtieler aan. Geen spaaracties of gratis bij...-acties, maar gewoon, een beadwork voetballertje in Oranje tenue, te gebruiken als telefoonhanger of pin. En het enige wat je hoeft te doen om er een in je bezit te krijgen is er een te kopen voor 4 euro op www.littletravellers.nl!
Met de aanschaf van een Little Travellers steun je niet alleen het Oranje legioen tijdens het Wereld Kampioenschap voetbal, maar óók het HillCrest HIV/-Aids centre in Zuid-Afrika, waar de voetballertjes stuk voor stuk met de hand worden gemaakt. Beaders (de mensen die de poppetjes maken) die voor de organisatie werken, zijn familieleden of verzorgers van patiënten of hun nabestaanden. Mede met behulp van jouw aankoop onderhouden ze hun gezin en wil de organisatie bewerkstelligen dat ze zich durven te ontrekken uit hun sociale isolement. Op HIV/-Aids rust immers nog steeds een groot taboe in WK-gastland Zuid-Afrika.
Speciaal voor Nederland hebben de beaders de Little Travellers in oranje tenue gestoken maar er zijn ook voetballertjes van bijvoorbeeld Ajax, Feyenoord, PSV, FC Twente of Go Ahead Eagles ;) Elke Little Soccerplayer is handgemaakt en uniek.
Aarzel dus geen seconde meer, ga naar www.littletravellers.nl en koop voor maar 4,00 per stuk (ex. Verzendkosten) zon leuke telefoonhanger of pin.
De voetballertjes van de Little Travellers: de enige Oranje merchandise met een goed verhaal!
~~~
Dan sluit ik af met de vraag aan al mijn lieve weblog lezertjes om bovenstaand persberichtje te misbruiken op je website, blog, buurtkrant, tv-programma, radio-show, het máákt me niet uit. Want dit is dus gewoon zo'n Brutale Mail (blog in dit geval) waarover ik het in 't Kaapstad Magazine verhaaltje had.
please remember me...
Gisteravond keken wij The Time Traveler's wife. Mooie film. Een hele lieve film ook. Bibliothecaris Henry heeft een speciaal gen in zijn lichaam waardoor hij ongewild door de tijd reist. Zo staat ie voor je, zo is ie weg. En zo overleeft hij op 6 jarige leeftijd ook een auto-ongeluk. Wanneer hij zijn toekomstige vrouw Claire ontmoet ként zij hem al. Híj heeft, als veertiger, háár in haar jeugdjaren al opgezocht tijdens zijn vele 'reizen'.Het is een ingewikkeld concept maar prachtig verfilmd en weer wordt bewezen; liefde overwint alles. Ook de dood. Want na Henry's overlijden bezoekt zijn jongere ik zijn eigen vrouw en dochter zo nu en dan nog. Wat een pracht systeem!
Cast your eyes on the ocean
Cast your soul to the sea
When the dark night seems endless
Please remember me
Breathe life into this feeble heart
Lift this mortal veil of fear
Take these crumbled hopes, etches with tears
We'll rise above these earthly cares
Please remember me...
Please remember me...
Vandaag, 20 mei 2010, is het alweer 3 jaar geleden dat mijn liefs moeder kwam te overlijden.
Liefde overwint alles.
onaardig
Het gebeurde alweer een tijdje geleden maar dat mag de pret niet drukken. Mijn liefie was jarig op 8 mei. 44 jaren. Een hele volwassen vent al! En dus kocht ik 2 kaarten met glittertjes en 'Hoera! 4 jaar!', en stopte ze samen in een envelopje met een dikke kus er op. En ik kocht een slinger. Een 'HARTELIJK GEFELICITEERD' slinger. Althans, dat was mijn intentie. En de blauwe Sorbo verpakking liet zien dat die slinger er in zou zitten. En ik geloof verpakkingen nu eenmaal. Zo ben ik.En dus wachtte ik op zijn oudejaarsavond totdat hij voor de laatste keer als 43-jarige richting slaapkamer vertrok. Sluipend in het donker moffelde ik de slinger uit de verpakking, gristte 2 prikdingen van het memobord en hing de slinger voor het raam. Zo. Dat zou me een feestje worden morgenochtend! Tevreden sloot ook ík zijn 43e jaar af.
De volgende ochtend: feest. Zingen met een brakke stem. "Lang zal ie leven" en dan bij voorkeur zo vals mogelijk. Niet dat leven val hoor, maar dat zingen dus. Dat lukt mij zo 's ochtends wel. Kaarten, cadeau's, 44 verjaardagszoenen, de hele mikmak. Dan, hup, bed uit en lekker uitgebreid ontbijten. De verrassing was compleet met de mooie slinger in de woonkamer. 'Gezellig', vond de 44-jarige. En we zetten onze tanden in een croissantje.
Al kauwend keek R. nog 's naar de slinger. Ik zag hem zijn ogen vernauwen en zijn wenkbrauwen schoten in een frons. Verbaasd keek hij nog eens van mij weer naar de slinger. "Ik heb mijn bril niet op hoor, maar volgens mij staat er 'HAETELIJK'!" zei hij wat bedremmeld. Nou lekker dan! Denk je ook eens attent en sympathiek voor de dag te komen... Een nadere inspectie wees inderdaad uit dat de R uit de slinger vervangen was door een E. Er stond gewoon gezellig 'HAETELIJK GEFELICITEERD' van punaise tot punaise. Great. Heb ik weer. Boze medewerker? Of een machine met een slechte dag? Of gewoon een E met een identiteitscrisis? We zullen het nooit weten.
In ieder geval gaat er wel een mailtje uit naar de mensen van NedacSorbo zoals dat tegenwoordig heet. Met een klacht. Want, hoe grappig ook, het blijft stom en heel onaardig klinken. Chique, dat wel zo met die 'AE', maar vooralsnog ook zeer onaardig. En zo ben ik volgens mij helemaal niet.
Toch? Schat?
as-emmers
Sinds op 12 mei de eerste berichten binnen kwamen over de verongelukte Airbus 330 in Tripoli zit ik aan het nieuws gekluisterd. Nee, dat is niet waar. Hypocriet genoeg -ik geef het eerlijk toe- volg ik het nieuws pas op de minuut sinds ik weet dat de kist vanuit Johannesburg kwam. Hoe vaak ben ik zelf wel niet vertrokken uit Zuid Afrika. Met een dubbel gevoel. De pest er over in dat je vakantie voorbij is maar eigenlijk ook toch wel weer opgetogen over het idee dat je weer in je eigen bedje mag slapen. Want, oeh, dát slaapt toch wel het fijnste!En dan dus Tripoli. Vreselijk. Geen woorden voor. Met gêne in mijn lijf slurp ik alle informatie op die ik op welke tv of radiozender dan ook tegen kom. En internet. Volgens mij heb ik dat al 3 keer uitgelezen. Ik sta voor de tv met mijn iphone om foto's te nemen als dat ene jongetje in zijn ziekenhuisbed getoond word. Ik delete de foto's weer snel. Waar ben ik mee bezig? Dat arme kind. En die familie! Oh god, ik hoop dat ze nu niet voor de TV zitten. Later blijkt dat oma haar kleinzoon dácht te herkennen. De gruwel. Arm kind, arme oma.
Ik treur mee maar tegelijkertijd wil ik 'het' toch allemaal weten. Ken ik mensen die omgekomen zijn? Nee. Waar komen ze vandaan? Terwijl er weinig tot geen concrete feiten losgelaten worden word ik overspóeld met informatie. 1 Dagblad besluit vrolijk toch maar een graantje mee te pikken van de crash en brengt op Hemelsvaartdag een krant uit. Belachelijk. Alsof er nieuw nieuws in zal staan. Ik word misselijk als ik het hoor. De één zijn dood, de ander zijn brood... De overheid roept de media op de slachtoffers en nabestaanden te respecteren.
Als ik 13 mei 's ochtends om 6 uur even wakker wordt pak ik direct mijn telefoon om op nu.nl het laatste nieuws te lezen. Er is geen nieuws. En dan weet ik dat ik het los moet laten. Dit is onze afdeling niet. Iedereen weet wat hij moet weten; of je wel of niemand kent uit het vliegtuig. Informatie over de oorzaak van het ongeluk, dat zal vanzelf een keer volgen. Maar nu moet het land gewoon rouwen. Politieke partijen leggen hun verkiezingscampagnes stil. Zoals het ook hoort. Er is hulp voor de nabestaande en de overlevende heeft gezelschap van zijn oom en tante. Zoals het óók hoort.
Rust in de tent en even bijkomen. Daar hoopte ik op.
Maar dan is daar onze krant der kranten weer waarvan een bevlogen redactielid het in haar botte kop haalt om via een Libische arts het overlevende jongetje aan de telefoon te krijgen. En dat niet alleen, nee, mevrouw weet nog even wat onrust te stoken bij het arme kind door uit te vissen of hij al informatie weet over zijn ouders. Nee, ze had er niet direct naar gevraagd. Maar, stomme koe dat je er bent, wat denk je nu zelf? Dat 't jochie denkt van 'Goh ja, heb pappa en mamma al een tijd niet gezien en ik lig in het ziekenhuis en versta geen hond maar het zal wel goed gaan met ze...'? Toen ik vanochtend op Twitter las dat dit gebeurt was heb ik het artikel ook gelezen. Ik kon het niet geloven. Zouden ze echt zo diep gezonken zijn om hem te bellen? Ja dus.
Exit krant. Nu helemaal. Ook op internet. Spuug er op. Wij hebben dankzij mijn moeder een prachtig woord voor dit soort mensen in onze familie; het zijn een stelletje as-emmers. Niets meer en niets minder. Dit getuigd niet van professionaliteit. Nee, het doet me denken aan een jeugdvriendinnetje die ooit trots aan me vertelde dat ze een hapje van haar eigen (nog warme!) poep had geproefd. Omdat ze zo nieuwsgierig was hoe het smaakte. En toen moest ik dus overgeven.
Bah...
Bah. Bah. Bah.
over 4 Mei
Ik zat met mijn nichtjes achter in de auto. Opa zat achter het stuur. We reden door, voor ons, onbekend gebied. Twente. "Kijk," zei opa opeens "...in die greppel hebben we ons in de oorlog bijna een hele dag verstopt voor de duitsers..." Hij zei het, als of ie het over een leuk krantenartikel had. "Daarin opa?" vroegen wij? "Jazeker. Met nog een maat van me. Het was wel koud hoor, want het was winter."Ik was 11 jaar en diep, díep onder de indruk. Daar kon geen geschiedenis les of nep zwart-wit film tegen op.